Dat is geen toeval. Vrouwen werken dikwijls deeltijds en hebben vaker onderbroken loopbanen. Ze zijn ook de groep die al decennialang de gaten in ons zorgsysteem opvult, vaak onzichtbaar en onbetaald.
De nieuwe regels lijken geschreven voor de ‘zondagskinderen’ van de arbeidsmarkt: mensen met een voltijdse job en een vlekkeloze loopbaan. Maar dat is voor veel vrouwen simpelweg niet de realiteit. Zij werken deeltijds, vaak niet uit eigen keuze, maar omdat voltijdse contracten in hun sector gewoon niet bestaan. Denk aan poetshulpen, winkelbedienden en zorgverleners. Ze nemen zorgverloven op, zorgen voor kinderen, ouders of partners. En dat wordt hen nu aangerekend.
Uit cijfers van de vergrijzingscommissie blijkt dat de helft van de vrouwen risico loopt op een pensioenmalus. Concreet: een lager pensioen. Ziekteperiodes worden slechts beperkt gecorrigeerd, zorgverloven tellen niet altijd mee en loopbaanjaren worden retroactief strenger beoordeeld. Hierdoor verliezen vrouwen loopbaanjaren, pensioenrechten en perspectief op vervroegd pensioen.
Vrouwen vullen al decennialang de gaten in ons zorgsysteem, vaak onzichtbaar en onbetaald.
Samen met onze partners ACV, OKRA en Femma trokken we met deze bezorgdheden naar het beleid. We pleitten voor het afschaffen of bijsturen van de pensioenmalus, een volledige erkenning van alle zorgperiodes en ziekte, en vooral: het stopzetten van retroactieve straffen voor keuzes die mensen in goede trouw maakten. Partnerorganisaties wezen er daarbij terecht op dat deze hervorming niet vertrekt van realistische loopbanen, en dat ze de genderkloof in pensioenen verder dreigt te vergroten.
Die signalen bleven niet zonder gevolg. Zorgverloven en ziekteperiodes worden voortaan volledig erkend als gelijkgestelde periodes. Maar tegelijk blijven de strengere loopbaanvoorwaarden grotendeels overeind. Voor vrouwen die deeltijds werken, blijft het risico op een malus dus aanzienlijk groter dan voor mannen.
Begin 2026 gaf ook de Raad van State een vernietigend advies. Volgens hen betekenen de maatregelen een achteruitgang voor alle stelsels, maar voor vrouwen spreken ze zelfs van een onrustwekkende situatie. De hervorming dreigt de genderkloof in pensioenen verder te vergroten. Bovendien wijzen ze op het ontbreken van essentiële voorbereidende analyses, wat de onderbouwing van de maatregel ernstig in vraag stelt.
Wie blijft vasthouden aan het ideaal van een voltijdse, rechtlijnige loopbaan, mist de realiteit.
Dat bevestigt wat middenveldorganisaties al langer aankaarten. Met de campagne ‘Zorgen genoeg, genoeg gezorgd’ roepen Femma, ACV en OKRA op om deze hervorming bij te sturen. Toch stelde minister Jambon begin maart 2026 dat vrouwen zich zullen moeten aanpassen. Voor velen was dat het signaal om op 12 maart mee te betogen.
Wie blijft vasthouden aan het ideaal van een voltijdse, rechtlijnige loopbaan, mist de realiteit. Een realiteit waarin niet iedereen voltijds kan werken, en deeltijds werk noodzakelijk is. Een realiteit waarin zorg geen luxe is, maar een fundament van onze samenleving.
Het is tijd dat het beleid die realiteit erkent. Een realiteit waarin we eindelijk werk maken van echte gelijkheid tussen mannen en vrouwen.
