We ontmoeten haar op de zesde verdieping van Aeropolis, het hoofdkantoor van beweging.net. Haar bureau verraadt meteen wie hier werkt: geen anonieme directieruimte, maar een plek met karakter. Een opvallend boeket zijdebloemen, een loopband en persoonlijke details maken duidelijk hoe Julie haar rol invult: professioneel en gedreven, maar met aandacht voor menselijkheid.
Na haar eerste jaar als voorzitter krijg ik de kans om met haar in gesprek te gaan.
Meteen in het diepe
“Het eerste jaar was een rollercoaster,” zegt ze. “Er was geen tijd om in te werken. Het was springen en zwemmen, zonder veel voorkennis.” Julie ziet daarin ook een voordeel: “Het voelde als een tabula rasa in twee richtingen: ik leerde de beweging kennen en zij leerden mij kennen.”
De verwachtingen lagen hoog. En het tempo lag meteen hoog. “Een nieuwe voorzitter wordt overal uitgenodigd. Dat is fijn, maar het komt bovenop een intense rol. Ik wilde zoveel mogelijk aanwezig zijn en tegelijk de beweging inhoudelijk leren kennen. Dat blijft een evenwichtsoefening.” Toch overheerst dankbaarheid. “Ik voelde me enorm gedragen. Mensen waren enthousiast, nieuwsgierig en ondersteunend. Je voelde: iedereen was klaar voor een nieuw hoofdstuk.”
Wanneer voelde je je voor het eerst écht voorzitter? “Tijdens mijn vakantie in Italië schreef ik een opiniestuk over Gaza dat in De Morgen verscheen. Maar toen De Standaard mij onverwacht citeerde als ‘voorzitter van beweging.net’, dacht ik: oké, dit is echt.” (lacht).
Waar ben je het meest trots op? “Mijn trots gaat vooral uit naar de beweging. De acties, projecten en initiatieven tonen hoeveel drive er aanwezig is. Al onze medewerkers hebben een gemene deler: ze dragen bij aan maatschappelijke verandering, elk op hun eigen manier.” Ze verwijst onder meer naar het Vrouwentribunaal TRIBU26 in Antwerpen en de debatavond rond artikel 23. “Daar hebben we ons opnieuw sterk en relevant getoond als middenveldspeler.”
Waren er moeilijke momenten? “Soms. Je wordt meteen ondergedompeld in complexe dossiers: financiën, governance, een geschiedenis die je zelf niet hebt meegemaakt. Je wil snel mee zijn, maar de drukke agenda laat niet altijd toe om je in alles te verdiepen.”
Beweging.net nam ook afscheid van enkele sterke figuren die met pensioen gingen. “Hun afwezigheid laat zich voelen, maar tegelijk staat er een gemotiveerde jonge generatie klaar.”
Het is een nieuwe rol die ook persoonlijk veel vraagt. “Ik had de gewoonte om ’s middags niet te eten, gewoon omdat ik me daar fysiek beter bij voel. Maar lunchvergaderingen horen er nu eenmaal bij. De keuken van het Huis van de Arbeid maakt nu speciaal voor mij een mini-portie van hetzelfde gerecht als de anderen. Ik wilde eerst zeggen dat dat niet nodig was, maar ik heb geleerd dat ik daarmee voorbij zou gaan aan hun fierheid. Ik ben nog altijd ontroerd als er ‘voor Julie’ op mijn bordje staat.”
Het illustreert hoe je je rol beleeft: met respect voor de mensen rondom jou. “Het is een voorrecht om dit te mogen doen. Ik heb mijn privéleven wat moeten reorganiseren – met een poetshulp, en volle avonden en weekends – maar ik heb het er graag voor over. Ik stel mijn leven en tijd nu ten dienste van de Beweging. Daardoor heb ik geen moeite mee om ‘s avonds laat thuis te komen of in het weekend weinig tijd over te houden. Het voedt mij tegelijk.”
Die toewijding voelen we ook als collega’s. Hoe ziet een doorsneedag er eigenlijk uit? “Een gemiddelde werkdag bestaat niet (lacht). Elke dag is anders. Ik probeer wel enkele vaste routines in te bouwen: ’s ochtends de kranten en pilates, en dan ben ik klaar voor een ongetwijfeld veeleisende dag. Er zijn vaste, terugkerende vergaderingen, maar elke dag brengt ook nieuwe ontmoetingen en uitdagingen.”
Omdat beweging.net over heel Vlaanderen actief is, legt Julie heel wat kilometers af. “Dat hoort erbij. Gelukkig maakt digitaal werken veel mogelijk, maar efficiëntie combineren met verplaatsingstijd blijft een uitdaging. Ik kan gelukkig rekenen op sterke ondersteuning in verschillende teams. ‘Niets is onmogelijk als we het samen doen’, zegt mijn tante, zuster Jeanne Devos, altijd. Beweging.net bewijst elke dag dat ze gelijk heeft.”
De loopband naast je bureau is dus geen toeval. “Tussen vergaderingen door probeer ik te wandelen. Anders lukt bewegen gewoon niet. En het leuke is: collega’s blijven even staan voor een praatje als ik aan het wandelen ben. Het werkt onbedoeld verbindend.”
“‘Niets is onmogelijk als we het samen doen’, zegt mijn tante, zuster Jeanne Devos, altijd. Beweging.net bewijst elke dag dat ze gelijk heeft.”
Honger naar rechtvaardigheid
De dag na jouw aanstelling als voorzitter gaf je in een interview in De Zevende Dag aan dat beweging.net zichtbaarder moest worden in het publieke debat. “De positieve feedback toont aan dat er al vooruitgang is. Maar er blijft werk aan de winkel: het vraagt tijd en extra aandacht. We moeten aanwezig blijven op sociale media, op events, in panels en debatten, via opiniestukken… waar het maatschappelijk debat plaatsvindt.”
Julie ziet die zichtbaarheid niet als een exclusieve voorzittersrol. “We hebben bijzonder veel expertise in huis. Ik wil onze medewerkers aanmoedigen om samen met mij ambassadeur te zijn. Het is niet omdat ik algemeen voorzitter ben, dat ik de enige ben die met opiniestukken of statements naar buiten kan komen.”
Je bedoelt meer stemmen naar buiten? “Absoluut. Collega’s mogen en moeten uit de schaduw komen met hun kennis. Dat is goed voor henzelf én voor de beweging. Een voorzitter die in alles expertise claimt, is niet geloofwaardig. Een sterk team dat samenwerkt wel.”
“Ik wil onze medewerkers aanmoedigen om samen met mij ambassadeur te zijn.”
Het woord ‘samenwerken’ valt regelmatig. Ik hoor je vaak zeggen dat beweging.net ‘de lijm’ is tussen de partnerorganisaties. “We zijn een netwerkorganisatie. Partners werken autonoom, maar delen een visie en missie. Door krachten te bundelen, kunnen we op bepaalde thema’s veel meer impact hebben.” Ze wil daarom inzetten op een sterkere ‘bewegingsreflex’. “Elkaar sneller bevragen als expert, elkaars werking beter kennen en onderling intenser samenwerken.” Concreet verwijst ze naar het congres in januari, het kaartspel dat de partnerorganisaties in kaart brengt en de kennismakingssessies voor nieuwe medewerkers. “Verbinden gebeurt niet vanzelf. Je moet er bewust ruimte voor creëren.”
De vele vrijwilligers op het terrein bouwen samen mee aan dat sterk netwerk. Wat is jouw boodschap voor hen? “We kunnen rekenen op meer dan 157.000 vrijwilligers! Zij zijn onze ogen en oren op het terrein, de sterke schouders waarop we kunnen leunen. Zonder hun engagement zouden we heel wat projecten niet kunnen realiseren.”
Zij zijn dus ook onmisbaar als ambassadeur? “Klopt. Het middenveld zijn niet alleen de organisaties zelf. Het zijn al die geëngageerde mensen die dagelijks het verschil maken, hoe klein of groot hun bijdrage ook is.”
Wat haar het meeste raakt is die gedeelde drijfveer. “Er is een diepe honger naar een rechtvaardige samenleving. Wat mij ontroert, is die ‘kleine goedheid’, die bijna vanzelfsprekende reflex om mee het verschil te maken. Velen gaan the extra mile – en dan nog met een smile. Dat is ongelooflijk krachtig. En het is precies dat wat onze beweging draagt. Ik kan onze vrijwilligers niet genoeg bedanken daarvoor!”
Je toont als voorzitter een sterke betrokkenheid bij maatschappelijke thema’s zoals mensenrechten. Waarom is het belangrijk dat beweging.net zich daarover uitspreekt? “Mensenrechten vormen de basis van een veilige samenleving. Zonder mensenrechten vallen ontwikkeling en ontplooiing stil. De grove mensenrechtenschendingen van de voorbije tijd baren ons zorgen. Je kan het zien als kanaries in de koolmijn. Ze wijzen ons op belangrijke verschuivingen, zoals afbouw van democratieën wereldwijd. Die tendensen sijpelen helaas ook door naar onze samenleving. Daarover mag het middenveld niet zwijgen.”
Zoals bij het geweld in Gaza? “Precies. Het middenveld heeft een maatschappelijke opdracht: waakhond zijn, stem geven en strijden voor een rechtvaardige toekomst. Wanneer internationaal recht onder druk staat, moeten we burgers weerbaar maken via sensibilisering, acties en duidelijke standpunten.”
Tegenbeweging in onrustige tijden
Als we nu even vooruitblikken naar de toekomst, waar ligt dan de grootste maatschappelijke uitdaging? “De duidelijke shift naar rechts, zowel bij politici als bij delen van de bevolking, daar moeten we blijvend alert voor zijn. We zien dat in de toenemende aanvallen op het middenveld, in de afkalving van subsidies en in het wantrouwen tegenover organisaties die zich inzetten voor kwetsbare mensen.”
Ze ziet dat niet los van een bredere maatschappelijke spanning. “‘Samenleven in diversiteit’ staat steeds meer op scherp. Migratie is van alle tijden, maar we leven vandaag in een samenleving die zich steeds vaker afkeert van de opvang van vluchtelingen, terwijl er nog elke dag gammele bootjes de zee op gaan.”
Julie wordt even stiller. “Er liggen ontelbare drenkelingen op de bodem van de zee, en wij maken pleziertochtjes op diezelfde zee. Het zijn mensen zoals jij en ik, die hun leven achterlieten om te ontsnappen aan oorlog, de dood, honger. Ik kan daar geen weg mee.”
“En dan hebben we het nog niet gehad over de klimaatcrisis, geopolitieke spanningen, of de snelle opmars van artificiële intelligentie die jobs bedreigt en grote groepen burgers opzet tegen gevestigde instellingen.” gaat ze verder. “Daar hangt ook mee samen dat de waarheid soms niet meer het hoogste doel is, maar wel hoé men het verhaal brengt. Ook dat is zorgelijk, zeker voor onze jeugd die het internet en bedenkelijke influencers vaak als enige informatiebron hanteren.”
Welke rol kan beweging.net hierin spelen? “Gelukkig komt er een duidelijke tegenbeweging op gang. Wereldwijd, en ze klinkt steeds luider. Dat is hoopvol. Niet vanuit nostalgie ‘omdat vroeger alles beter was’, maar omdat mensen hunkeren naar rust in de chaos. De gevestigde orde staat onder druk. Mensen zoeken opnieuw houvast in respectvolle omgangsvormen, in naleving van (inter)nationale afspraken, in hoffelijkheid zelfs bij conflict.”
En daar zie je een opdracht voor beweging.net? “Zeker. Onze beweging kan mensen oproepen om opnieuw deel te nemen aan het publieke debat. Om in actie te komen, om samen hun nek uit te steken voor mensen aan de rand van de samenleving.”
Riskeer meer!
Waar wil je zelf als voorzitter de komende jaren op inzetten? “Ik vat het graag samen in zes letters: drie K’s en drie V’s. De drie K’s zijn Kansen, Klimaat en Kinderen, of ruimer: jeugd. Daarnaast de drie V’s: Vrede, Vrouwen en Verbinding.”
Eén thema ligt haar persoonlijk nauw aan het hart: fast fashion. “Het is een dankbaar thema om met jongeren én volwassenen mee aan de slag te gaan, omdat er zoveel aan gekoppeld is: klimaat en duurzaamheid, economie, arbeidsrechten, vrouwenrechten. Wist je dat er vandaag wereldwijd al voldoende kledij is om de volgende zes generaties te kleden? En toch blijven we massaal nieuwe kleren kopen. Dat is onhoudbaar voor de planeet. En ondertussen sponsoren we kinderarbeid en mensenrechtenschendingen. Daar wil ik écht mee aan de slag.”
Ik voel hier een nieuw project komen! Waar wil je dat beweging.net binnen enkele jaren staat? “Ik droom van nog meer diversiteit binnen onze grote beweging,” zegt Julie. “En van meer jongeren die zich betrokken voelen en actief mee hun schouders onder onze werking zetten. Sommige partners zijn daar al sterk mee bezig, maar we kunnen daar nog stappen in zetten… En het zou fijn zijn als we over enkele jaren minder vaak mensen tegenkomen die vragen of beweging.net misschien een sportclub is (lacht).”
Maar de ambitie reikt verder. “We kunnen nog een tandje bijsteken wat activisme betreft, in allerlei vormen. Zou het niet fantastisch zijn als beweging.net opnieuw meer ‘gezag’ krijgt in de samenleving? We moeten ons verder laten horen en als een olievlek verder verspreiden!”
Heb je tot slot nog een boodschap die je zou willen meegeven aan iedereen die beweging.net mee draagt? “Riskeer meer! Laten we collectief nog vaker onze nek uitsteken voor kwetsbare mensen, bij ons en wereldwijd. Het kan geen kwaad om uit onze comfortzone te stappen. Onze privileges verdwijnen niet omdat we opkomen voor iemand anders. En we mogen ons geen angst laten aanpraten, noch ons laten intimideren door machtige, dominante of onverschillige stemmen.”
“Riskeer meer! Laten we collectief nog vaker onze nek uitsteken voor kwetsbare mensen.”
Stel dat we hier binnen een jaar opnieuw zitten. Wat wil je dan kunnen zeggen? Ze glimlacht breed: “Voor al wat al mogelijk was: DANK U! Voor al wat nog komt: YES!!”
