TRIBU26 maakt deel uit van het 2026 WOMEN Tribunal, een meerdaags festival van 25 t.e.m. 28 maart 2026 in Brussel en Antwerpen. Vijftig jaar na het Eerste Internationale Vrouwentribunaal (1976) brengen we het erfgoed tot leven; niet om te blijven hangen in het verleden, maar om vooruit te kijken.
Toen werden structureel geweld en discriminatie op vrouwen publiek benoemd; vandaag zetten we dat werk verder door nieuwe onrechtvaardigheden zichtbaar te maken en samen oplossingspaden uit te tekenen.
We verbeelden nieuwe vormen van solidariteit en rechtvaardigheid en maken ruimte voor stemmen die gehoord móéten worden.
Verslag van de dag
Een scherpe opening
Mariam Harutyunyan, presidente van de Belgische Vrouwenraad, verzorgde de keynote van de voormiddag. Ze schetste de staat van vrouwenrechten vandaag, van uitdagingen tot mogelijke verandering. Een van haar observaties bleef hangen: “The word hysteria comes from the Greek word for uterus. So how come hysterical became something negative? And growing some balls became something positive?”
Verhalen delen aan tafel
Na de plenaire opening gingen de vrouwen uiteen aan tafels, verspreid door heel Arenberg, in drie zones en drie talen: Nederlands, Engels en meertalig. De opdracht was eenvoudig en tegelijk zwaar: verhalen delen over onrecht en geweld. Vijf thema’s stonden centraal: geweld en onrecht in de private sfeer, in de publieke ruimte, in de politiek en de institutionele wereld, in de economie, en in de cultuur.
Elke tafel had een moderator die de veiligheid van het gesprek bewaakte, en een notulist die anoniem de verhalen optekende. Alle getuigenissen kwamen digitaal binnen bij een centrale back-office, die ze bundelde en verwerkte tot een collage van stemmen.
Wat de vrouwen vertelden
Uit de private sfeer kwamen getuigenissen over emotioneel geweld dat langer duurt dan fysiek geweld, over partners die vrouwen isoleren van hulp, over politie die niet gelooft of niet wil ingrijpen.
Uit de publieke ruimte klonken verhalen over seksueel geweld op de werkvloer dat niet werd geloofd, over het constant alert moeten zijn in de openbare ruimte, over organisaties die hun reputatie beschermen in plaats van slachtoffers.
Uit de politieke en institutionele wereld kwamen getuigenissen over bureaucratie die bescherming blokkeert, over vrouwen die geen toegang hebben tot opvang en zorg, over reproductieve rechten die ter discussie staan.
Uit de economische sfeer: vrouwen die werken maar geen financiele controle hebben, alleenstaande moeders die economisch gestraft worden, zorgtaken die onbetaald blijven.
Uit de culturele sfeer: gendernormen die van generatie op generatie worden doorgegeven, sociale controle, de druk om te voldoen aan verwachtingen die niemand heeft gevraagd.
Uitdagingen voor de namiddag
Op basis van de getuigenissen formuleerde de back-office uitdagingen die de vrouwen de namiddag mee aan de slag konden: hoe maken we een einde aan mannelijk-als-standaard in de publieke ruimte? Hoe zorgen we dat omstanders ingrijpen? Hoe doorbreken we de bureaucratie die mensen beschermt op papier maar niet in de praktijk? Hoe stoppen we financiele controle binnen relaties? Hoe eindigen we de gendersocialisatie die ongelijkheid in stand houdt?
Gelijktijdig: ALLIES26
Terwijl de vrouwen getuigden in Arenberg, kwamen mannen en bondgenoten samen in Het Paleis Antwerpen voor ALLIES26. De dag vertrok vanuit de cijfers achter gendergeweld en bewoog zich naar persoonlijke getuigenissen: wat brengen die cijfers en verhalen teweeg, en hoe kun je je als bondgenoot durven en kunnen positioneren?
De centrale vraag: hoe stel je je open, hoe spreek je je uit, en hoe werk je mee aan een collectief ander verhaal dan dat van een patriarchaal discours?
Drie workshops gaven de deelnemers concrete handvatten: The Feminine City (Saamo) over vrouwvriendelijke steden, de (Wo)Man Box (MoveMen) over gendernormen en mannelijkheid, en een sessie van beweging.net over reageren op grensoverschrijdend gedrag. Want structurele verandering vraagt iedereen.
Conclusies en acties van de dag
De namiddag mondde uit in een krachtige synthese. Uit de honderden getuigenissen en de werktafels destilleerde de back-office vijf domeinen met bijhorende uitdagingen en concrete acties.
Privésfeer
Vrouwen getuigden over emotioneel en fysiek geweld dat te lang onzichtbaar blijft. De centrale uitdaging: hoe maken we een einde aan de situatie waarbij slachtoffers niet geloofd worden en daders beschermd? De acties die de deelnemers formuleerden: bouw gemeenschappen die elkaar opvangen, maak de drempel voor aangifte lager, zorg voor meer opvangplaatsen en zet stevig in op educatie, vanaf jong.
Publieke ruimte
Vrouwen moeten zich voortdurend bewust zijn van hun omgeving om zich een beetje veilig te voelen. Dat is de kern van wat getuigenissen uit de publieke sfeer blootlegden. Acties: ontwerp publieke ruimte samen met vrouwen, train omstanders, ontwikkel community-apps voor veiligheid en doorbreek via media het narratief dat onveiligheid normaal of de verantwoordelijkheid van het slachtoffer is.
Politiek en institutioneel geweld
Bureaucratie die blokkeert in plaats van beschermt, dat was de rode draad. Zorgcentra na seksueel geweld mogen slachtoffers maar een week opvangen. Politiebureaus voelen klinisch aan. Procedures schuiven slachtoffers van loket naar loket. De acties: pas fysieke ruimtes aan, zorg voor een ondersteunende begeleider bij aangifte, betere opleiding voor alle professionals die in contact komen met slachtoffers, en meer verbinding tussen organisaties zodat een slachtoffer haar verhaal niet honderd keer opnieuw moet doen.
Economisch geweld en onrecht
Vrouwen die het meeste zorgen en het minste verdienen. Alleenstaande moeders die economisch klem zitten. Pensioenen die onbetaald zorgwerk niet meerekenen. De acties: verhoog financiële geletterdheid, maak kinderopvang toegankelijk voor iedereen, erken zorgwerk als volwaardig werk, betaal zorgsectoren beter en herdenk pensioenstelsels zodat ze ook zorgloopbanen honoreren.
Cultureel geweld en onrecht
Gendernormen worden van generatie op generatie doorgegeven, en niemand heeft ze ooit expliciet gevraagd. De acties: zet in op mannelijke rolmodellen die genderstereotypen doorbreken, maak scholen bewust van de rolpatronen die ze reproduceren, gebruik media voor accurate en positieve representatie van vrouwen, en introduceer een stereotype-vrij kwaliteitslabel.
Wat alle tafels gemeen hadden
Onderwijs en sensibilisering kwamen bij elk thema terug als sleutel. Net als de vaststelling dat structurele verandering iedereen vraagt: vrouwen, mannen, instellingen, beleid. TRIBU26 was niet het eindpunt, maar de aftrap. Want zoals de dag zelf liet zien: samen ga je verder.
Slotwoord
Julie Hendrickx Devos, voorzitter van beweging.net, sloot de dag af met een oproep om de energie van TRIBU26 niet te laten wegebben. De bevindingen verdwijnen niet in een lade. Partnerorganisaties zoals Furia en Femma hebben zich al geëngageerd om met de conclusies aan de slag te gaan. Ook beweging.net laat dit niet liggen. Binnenkort organiseren we een debatavond rond de documentaire “En nu is ze dood”, die blootlegt hoe femicide het eindpunt is van een lang traject van ongeloof en wegkijken. Precies de thema’s die vandaag klonken.
Ze sloot af met de woorden van B.R. Ambedkar, de Indiase jurist en grondwetsarchitect die zijn leven wijdde aan de strijd tegen discriminatie: “I measure the progress of a community by the degree of progress which women have achieved.”
Summary in English
On 28 March 2026, hundreds of women and FINTA* people gathered at Arenberg Antwerp for TRIBU26, a women’s tribunal inspired by the first International Women’s Tribunal held in Brussels in 1976. Organised by beweging.net and Madam Fortuna, the day brought together women to share anonymous testimonies about injustice and violence across five themes: private life, public space, political and institutional contexts, economics, and culture.
Keynote speaker Mariam Harutyunyan, president of the Belgian Women’s Council, set the tone with a sharp analysis of women’s rights today. Throughout the morning, testimonies were collected at tables across three languages and compiled by a central back-office into a collage of voices.
In the afternoon, participants worked on concrete challenges and actions per theme. Across all tables, education and awareness-raising emerged as key levers for change. So did the need for structural reform: in justice, healthcare, housing, and public space. Partner organisations including Furia and Femma have committed to taking the findings forward. beweging.net will continue with a debate evening around the documentary “En nu is ze dood”, exploring femicide and the long trail of disbelief that precedes it.
The day closed with the words of B.R. Ambedkar, Indian jurist and architect of the Indian constitution, who dedicated his life to fighting discrimination: “I measure the progress of a community by the degree of progress which women have achieved.”
Résumé en français
Le 28 mars 2026, des centaines de femmes et de personnes FINTA* se sont rassemblées à l’Arenberg d’Anvers pour TRIBU26, un tribunal des femmes inspiré du premier Tribunal International des Femmes tenu à Bruxelles en 1976. Organisé par beweging.net et Madam Fortuna, cet événement a permis à des femmes de partager anonymement leurs témoignages sur l’injustice et la violence dans cinq domaines: la sphère privée, l’espace public, le contexte politique et institutionnel, l’économie et la culture.
La journaliste principale Mariam Harutyunyan, présidente du Conseil des Femmes Belges, a ouvert la journée avec une analyse percutante de la situation des droits des femmes aujourd’hui. Les témoignages ont été recueillis à des tables réparties en trois langues et compilés par un back-office central en un collage de voix.
L’après-midi, les participantes ont travaillé sur des défis concrets et des actions par thème. Dans tous les groupes, l’éducation et la sensibilisation sont apparues comme des leviers essentiels. Tout comme la nécessité d’une réforme structurelle: dans la justice, les soins de santé, le logement et l’espace public. Des organisations partenaires comme Furia et Femma se sont engagées à poursuivre le travail sur base des conclusions. beweging.net organisera prochainement une soirée débat autour du documentaire “En nu is ze dood”, qui explore le féminicide et le long chemin d’incrédulité qui le précède.
La journée s’est clôturée sur les mots de B.R. Ambedkar, juriste indien et architecte de la constitution indienne, qui a consacré sa vie à la lutte contre la discrimination: “I measure the progress of a community by the degree of progress which women have achieved.”
Samen maken we verschil
TRIBU26 is meer dan een event. Het is SHARE – CREATE – DISCUSS – RESIST – PLAY – CHANGE: samen delen, creëren, discussiëren, verzetten, spelen én veranderen. Doe mee en geef mee richting aan de volgende 50 jaar feministische solidariteit
